Carpe Diem

Voor het stapelen op vrijdag heb ik een paar foto's gemaakt van een stapeltje oude kiekjes.

Ik moet bekennen dat ik ze eigenlijk niet echt vaak decoreer.

Mijn voorkeur gaat uit naar oude Franse of Belgische foto's.

Ze zijn mooi Brocante.

Er zitten chique kiekjes bij.

Vrouwen in mooie jurken met kant.

Mannen in mooie oude pakken en met grote snorren.

Volgens de mode rond 1900/1920 uit Parijs.

Kleine meisjes met strikken in het haar of kroontjes op het hoofd en jongetjes met speelgoed uit die tijd.

Broertjes en zusjes samen en afzonderlijk afgebeeld.

Ooit hebben ze van elkaar gehouden, gewerkt, gelachen en gehuild, ziek geweest en voorspoed gekend.

Ze wilden herinnerd worden om wie ze waren.

Wat ze hadden met elkaar.

Het is zo mooi dat dit allemaal is vastgelegd, zodat het verleden tastbaar is gebleven.

Mooi is ook, dat je niet per definitie familie hoeft te zijn om deze oude foto's te waarderen.

Alleen de details van hun levensverhaal dat spreekt tot de verbeelding.

De foto's zijn soms echt zo schattig en mooi.

Dan denk ik aan al onze eigen foto's, onze kinderfoto's, de dikke albums uit de jaren 70.

Met taarten en kaarsjes die uitgeblazen worden en met de nieuwe fiets, foto's van onze papa's en mama's, waar ze lachen en gelukkig lijken.

Maar ook de waardevolle foto's, die Koos en ik samen hebben met elkaar van onze mooie reizen.

Knappe kiekjes, waar we jonger waren.

Dan zeggen we nog eens tegen elkaar dat we er mooi uitzagen.

"Weet je nog toen".

Daar zit liefde, dat geeft aan waar we horen.

Geluksmomentjes.

Op deze zonnige vrijdagochtend terwijl ik deze post schrijf, denk ik er aan, hoe lief ik mijn man heb, mijn ouders en familie maar ook mijzelf en hoe gelukkig ik ben met mijn leventje.

Carpe Diem

.

Lieve groetjes.