Fleurtje Bellefleur.
.
.
Dit is ons kleine poes Fleurtje.
.
.
Ook dit is een zwerfpoesje.
Ik heb haar gevonden op mijn werk.
Ze was nog maar een maand of drie oud.
Ze had een bandje om haar nek met een kokertje met daarin een briefje met het adres waar ze thuis hoorde en een telefoonnummer.
Vol verwachting belde ik keer op keer die dag het telefoonnummer dat op het briefje stond, maar steeds kreeg ik geen gehoor.
.
Ik had Fleurtje inmiddels opgesloten in het personeels-toilet, zodat ze niet weer de benen zou nemen.
.
In de lunchpauze ben ik naar het adres gereden dat op het briefje stond .
Ik belde aan en de deur ging open.
Hoopvol en vol enthousiasme begon ik te vertellen over het poesje dat ik had gevonden maar al snel zei die kerel dat ik moest opdonderen met die kat.
.
Ik begreep het al!
Fleurtje was gewoon in de polder uit de auto gemikt, alleen waren ze vergeten haar halsbandje af te doen.
.
Aan het einde van de werkdag heb ik geprobeerd haar in een doos te stoppen om veilig met de auto naar huis te kunnen rijden.
Ze had geen zin om in die doos te zitten.
Het was een heel gedoe met Mina Hupsakee en uitendelijk ben ik door het boerenland, met Fleurtje op schoot voorzichtig naar huis gereden.
.
Thuis heb ik haar in de badkamer ondergebracht.
Ze stonk echt vreselijk en zat uiteraard onder de vlooien.
Haar oogje zat vol met pus en het andere oogje zat bijna dicht, alsof het helemaal dik was.
De wormen kwamen haar poepgat uit.
Snel ben ik vlooienspul gaan halen en ik heb een afspraak gemaakt bij de dierenarts voor volgende ochtend.
Daar kwamen we er achter dat ze helemaal verwaarloosd was en ondervoed.
Ze heeft prikken gehad en zalfjes.
Steeds moesten we weer een ontwormingskuurtje halen.
Ze heeft het maar net gered.
Ze plaste steeds op een donker plekje in de hal, onder de trap, dat vonden we heel vervelend.
Uiteindelijk bleek ze nierproblemen te hebben en moet ze de rest van haar leventje op speciaal voer en elke dag een vitamine c tabletje.
Plassen doet ze nu netjes op haar bakje.
.
Ze is inmiddels al weer 2 jaar bij ons.
Het gaat heel erg goed met haar.
Ze is klein gebleven, mss omdat haar start niet zo best is geweest.
.
.In het begin was ze een krengetje.
Ze joeg onze bejaarde poes de stuipen op het lijf, was nukkig en mopperde, wilde niet opgepakt worden .
Ze was een en al onrust en kon haar koppie niet neer leggen als ze ging slapen.
Nu is ze zoooo lief geworden.
Ze kan de hele dag schootje liggen en ze is altijd in voor een knuffeltje.
Stiekum kruipt ze 's nachts tussen ons in. "ksssssjt weg jij, zeg ik dan met een slaperig hoofd".
's Ochtends vind ik haar pluche peentje en haar muizen naast het bed omdat ze die heeft gebracht 's nachts.
We zouden haar nooit meer willen missen.
.
Naar buiten wil ze niet meer.
Ze heeft genoeg aan haar mandje voor het raam van de tuindeur, vogeltjes kijken.
.
Ze zeggen dat de poes jou uit kiest.
Bij onze aller -eerste ontmoeting pieste ze over mijn vest, toen ik haar op pakte.
